Woensdag 14 juli zijn we na een goede reis van 9 uur weer teruggekomen in Nederland. Silke en Aimee hebben heerlijk liggen slapen en ook bij konden languit op banken slapen, want het vliegtuig was maar halfvol. Mijn ouders, Michiels ouders, mijn zus Gerda en nichtje wachtten ons op bij Schiphol met ballonnen en kado’s.

We hebben de eerste dagen bij mijn ouders in Gaast doorgebracht. Zo konden we geleidelijk weer aan het ritme en tijdsverschil van Nederland wennen. Nu logeren we in Groningen in de Celebesstraat in een huis van de ouders van Michiel. Zo hebben we de gelegenheid om in Groningen wat kennissen op te zoeken. Officieel kunnen we pas per 1 augustus weer in ons huis (dat nog verhuurd is). We hebben erg veel zin om naar ons huis te gaan met onze eigen spulletjes. Maar het is ook wel lekker om even in een ander huis te zitten, voelt als een vakantie (en dit is tenslote ook onze zomervakantie).

Het eerste wat ons opvalt in Nederland is de heerlijke temperatuur! Lekker warm, maaar niet zo zweterig en heet als op Curacao. ’s Avonds koelt het heerlijk af, zodat we ’s nachts onder een knus dekbed kunnen slapen. Dat is een jaar geleden. En nog veel beter: ’s avonds in een korte broek buiten zitten zonder dat ik lekgeprikt word door vliegen! Wij hebben na een dag alweer het Nederlandse ritme te pakken; je voegt je zonder problemen weer in. Op een paar kleine dingen na, zoals in de supermarkt wachten tot er iemand komt om je boodschappen in te pakken, de kassiere je pinpas geven zodat die ‘em voor je door het apparaat kan halen en de neiging om de kinderen ‘gewoon zo even’ in de auto te zetten in plaats van ze allebe in in een kinderzitje te zetten en alle gordels erom heen te doen. Op dit kleine dingen na, is het als we niet weg zijn geweest.

Maar Silke gedraagt zich daarentegen als een toerist. “Kijk, mamma, een fièts!” “Mamma, mamma, daar is nòg een fiets”. “Ik zie een koe, mamma. Boeehhh”. En als we vertellen dat we vanmiddag naar opa en oma gaan, vraagt ze “met het vliegtuig?”. Die moet nog even integreren in Nederland.

Kortom, alweer helemaal ingeburgderd. Sterker nog. Het idee dat ik een week geleden om deze tijd nog in een zwembad voor ons huis lag; dat staat alweer heel ver van me af. Best wel jammer, zo snel je weer ingeburgerd bent.

Vooralsnog is dit ook het laatst berichtje op onze website. Met veel plezier heb ik jullie afgelopen jaar op de hoogte gehouden van al onze belevenissen. En nu kan ik jullie weer in levende lijve bericht doen…. veel beter.

Christina

Hele dagen zit ik thuis. Ik kan niet zo heel veel kanten op met twee kleine hummels. Normaal gesproken is dat een klein huiselijk drama. Godzijdank is er een WK.
Read the rest of this entry »

Van 1 naar 2 kinderen en je vrije tijd neemt af weinig naar nihil. Het is dus lastig om een momentje te vinden om een klein stukje te schrijven. Maar wonder boven wonder; het is 12.00 uur en Silke is gecrasht op de bank en Aimée slaapt. Uniek moment; tijd voor een kopje koffie en snel dit stukje tikken.

Sinds vorige week kan Aimée lachen. Haar mondhoeken trekken op en dan verandert haar hele gezicht in een stralende lach. Daar doe je het voor. Je moet heel wat gekke bekken en rare geluiden maken om een lachje tevoorschijn te toveren (“ga je lachen? Ga je lachen? Aimee toe es. Ga es lachen, meisje. Jaaaaahhhhh”). Het zou goed kunnen dat Aimée eerder moeite heeft haar lachen in te houden met al die gekke bekken boven haar gezicht. Michiel doceert in deze gevallen ‘kijk, dat is haar lachreflex. Ze spiegelt in deze fase alle gezichtsuitdrukkingen’. Nee, Michiel. Dat zie je verkeerd. Aimée produceert zo’n stralende glimlach om haar mamma te laten weten het te waarderen dat ze er alle nachten uit gaat om haar te voeden en urenlang rondwandelt als ze huilt. Niks geen reflex of stuiptrekking.

Silke warmt al wat meer op voor het idee van een zusje. Al blijft ze Aimée stug ‘de baby’ noemen. Ze helpt Aimée in badje doen waarbij ze veel te enthousiast met het water spettert en ze alarmeert ons meteen als Aimée begint te huilen ‘mamma baby moet drinken’.

Over 2,5 weken gaan we alweer naar huis.  De afgelopen tijd zijn we her en der al afscheid aan het nemen. Silke’s laatste dag op peuterschool, kennissen die op vakantie gaan en die we niet meer zien; het einde van ons wonderlijke jaar nadert nu snel. We gaan met een heel dubbel gevoel weer terug. Aan de ene kant hebben we erg veel zin in Nederland, familie en vrienden. Persoonlijk heb ik gemist: mijn eigen spulletjes en ons eigen huis en het hardlopen in de bossen van Amersfoort. Aan de andere kant hebben we hier zo’n heerlijk en ontspannen jaar gehad en leuke mensen leren kennen; dat we ook met veel spijt afscheid zullen nemen van het eiland. Ik zal vast wel een traantje laten als we eenmaal in het vliegtuig zitten.

Tot over 2 weken!

groeten,

christina

n.b. bedankt voor alle leuke kaartjes, kadootjes en felicitaties die we van jullie hebben mogen ontvangen met de geboorte van Aimée!